Asfaltówka – uczulenie na asfalt objawiające się swędzącą lub bolesną, czerwoną wysypką na nogach a w skrajnych przypadkach wszędzie; leczy się białą maścią, którą smaruje się chore miejsca, co nie wygląda pięknie ale działa; Nie zanotowano przypadków śmiertelnych;

Bandaż elastyczny – produkt niezwykle potrzebny – trzeba posiadać własny, najlepiej dwa; pod koniec pielgrzymki prawie każdy ma coś obwiązane;

Baza – miejsce, gdzie nocuje czoło pielgrzymki i z którego rano wyrusza; niemiło jest nocować za bazą i mijać umytych już pielgrzymów z innych grup, gdy przed nami jeszcze parę kilometrów; bazą nazywa się też miejsce gdzie stoi samochód grupy i śpią kwatermistrzowie;

Bąble – obowiązkowa dolegliwość pielgrzyma; niektórym robią się symboliczne dwa – po jednym na stopę; inni mają całe stado, jest wiele teorii, jak ich unikać ale nie należy w nie wierzyć;

Brat – rodzaj męski pielgrzyma; zwracamy się tak do każdego bez względu na wiek i stanowisko (oprócz księży, do których można zwracać się tradycyjnie);

Buty – od nich zależy fizyczne powodzenie pielgrzymowania ( o duchowe trzeba zatroszczyć się osobno); są zwolennicy sandałów i wielbiciele adidasów ale nawet wygodne i mocne buty mogą się rozlecieć; trzeba mieć zapasowe;

Czoło pielgrzymki – miejsce, w którym kroczy pilot, czyli sam początek; łatwo poznać gdzie to jest po tabliczce z nazwą i numerem aktualnej pielgrzymki; lepiej nie wyprzedzać czoła, mogą być nieprzyjemności;

Etap – odcinek 6-12 km między jednym postojem a drugim; długość rzeczywista może się różnić od empirycznej w zależności od zdolności krasomówczych głoszącego konferencję, stopnia zmęczenia i pogody;

Grupa – podstawowa jednostka organizacyjna pielgrzymki; ma swoja nazwę, przewodnika, krzyż, proporzec, kwatermistrzów, pielęgniarki, samochód, swoje zwyczaje i w ogóle indywidualny wizerunek;

Intencje – prośby i podziękowania towarzyszące modlitwie różańcowej; zbierane codziennie na małych karteczkach lub wpisywane do specjalnego zeszytu i odczytywane w czasie modlitwy; można wpisywać wszystko, więc czasem bywają bardzo zabawne ale nie wypada się wtedy śmiać;

Karimata – mata piankowa do spania, nader użyteczna, szczególnie kiedy nie śpimy na kwaterach;

Kierowca – postać bardzo ważna, dba o nasz transport czyli wozi nasze graty na pace; dobrze z nim żyć w zgodzie, bo czasem trzeba poprosić o przewiezienie czegoś w kabinie;

Komary – małe, latające potwory, których prawdziwą naturę odkrywa się dopiero nocując z nimi pod gołym niebem;

Konferencja – nauka głoszona zazwyczaj codziennie w drodze przez księdza przewodnika; najczęściej nawiązująca do hasła całej pielgrzymki;

Krzaki – miejsce przeważnie zastępujące pielgrzymom cywilizowane ubikacje; im bliżej celu, tym o krzaki trudniej;

Krzyż – niesiony na czele każdej grupy; często arcydzieło ręcznej roboty, ubrany kwiatkami, itp.;

Kubek – każdy pielgrzym nosi go w plecaczku, najlepiej na wierzchu; oprócz pełnienia tradycyjnej roli zastępuje także często miskę na zupę i talerz na drugie; najlepiej sprawdzają się nietłukące;

Kwatera – nocleg w domu u mieszkańców miejscowości, w której grupa zatrzymuje się na noc;

Kwatermistrz – osoba super ważna – dba, żebyśmy mieli gdzie spać i co jeść a także troszczy się o nasze bagaże; narażanie się kwatermistrzom może mieć bardzo niemiłe konsekwencje (np. nocleg 2 km od bazy itp.)

Łyżka – bez niej żywot pielgrzyma jest niemal niemożliwy, gdyż musiałby się obywać bez obiadu albo jeść rękoma (z zupą może to nie wyjść); zaleca się noszenie jej cały czas w plecak, nigdy nie wiadomo, kiedy trafi się coś do jedzenia;

Mikrofon – pożyteczny, jeśli chce się być dobrze słyszanym w całej grupie albo i dalej; dzięki dobrze ściągającym, bezprzewodowym mikrofonom całe tajne życie muzycznych jest upubliczniane przez tubę (”dobra, graj to”, „a kto zaśpiewa?”, „my tego nie znamy!”, „to improwizujemy coś!”);

Milczenie – odbywa się najczęściej po konferencji i trwa 5-10 minut; w tym czasie nie wolno rozmawiać, a już słuchanie walkmana to poważna gafa; jest to czas przeznaczony na rozważanie wysłuchanej konferencji;

Miska – bez niej pielgrzymka zarasta brudem, bo nie ma mowy o myciu i praniu; niezbędna niemal codziennie, nie zawsze bowiem można umyć się pod bieżącą wodą;

Muzyczni – funkcja pełniona na pielgrzymce niekoniecznie przez osoby utalentowane ale za to odporne fizycznie (na kurz, zmęczenie i zapalenia gardła) oraz psychicznie (na żywiołowo demonstrowane niezadowolenie słuchaczy z repertuaru i wykonania);

Nakrycie głowy – obowiązek noszenia go jest surowo egzekwowany; oprócz form tradycyjnych spotyka się w tej roli prawie wszystko: turbany ze swetrów, pieluchy, peruki, wianki, itp.;

Namiot – sprzęt, który może okazać się absolutnie niezbędny w pielgrzymowaniu; zapewnia dach nad głową w przypadku, gdy stodoła okaże się za mała;

Nazwa – mają każda grupa; tworzona od nazwy pruskiej krainy, z której pochodzi oraz nazwy miasta, parafii, itp. – Pomezania, Zantyr, Pogezania, Żuławy, …;

Nocleg – główna motywacja do przebierania nogami na ostatnim etapie dnia;

Olej lniany – ratunek dla odbitych stóp; siostry pielęgniarki smarują nim na noc, co w prawdzie niekoniecznie pomaga, ale jest przyjemne;

Odbicia – bardzo niemiła dolegliwość objawiająca się stałym, tępym bólem podeszew stóp promieniującymi niekiedy na podeszwie;

Odparzenia – kolejna niemiła przypadłość pielgrzyma, której można się nabawić nie tylko na stopach; dopada bez względu na wiek, płeć, tuszę i kondycje fizyczną, zatem nie należy się śmiać z dotkniętych tą dolegliwością, bo można być następnym;

Paka – samochód, na którym jeżdżą nasz bagaże a czasem także (niezbyt legalnie) osoby chwilowo osłabione;

Papier toaletowy – podstawowe wyposażenie pielgrzyma (do plecaczka!); jego brak oznacza konieczność korzystania z liści nieznanych i czasem jadowitych roślin;

Pielęgniarka – funkcja pełniona przez osoby fachowo przygotowane do ratowania nadwątlonego, pielgrzymiego zdrowia; pora ciężka, bo ratują zwykle do późnej nocy, kiedy inni już śpią;

Pilot – postać kluczowa dla każdej pielgrzymki; występuje kilka rodzajów (np. główny, pieszy, itp.); główne zajęcia: dopilnowanie, aby każdy doszedł we właściwe miejsce odpowiednią trasą i na czas (co prawie się zawsze udaje) i ogólnie dbanie o porządek i dyscyplinę przemarszu; bezwzględnie należy stosować się do jego poleceń;

Plecaczek – podręczny bagaż noszony przez pielgrzymów w czasie marszu; zawiera niezbędny zestaw gadżetów i waży za dużo;

Poczta – pseudonim osoby zbierającej korespondencję do wysyłania, sprzedającej pielgrzymkowe karty, znaczki pocztowe, itp.; delegatura poczty pielgrzymkowej; funkcja spotykana coraz rzadziej;

Porządkowy – brat (rzadziej siostra) wyposażona w gwizdek i lizak, którymi nadaje tajemnicze sygnały do innych braci z lizakami; w każdej grupie występuje kilku, dbają o nasze bezpieczeństwo w czasie marszu i własną piersią zatrzymują tiry; bezwzględnie… itp. (patrz pilot);

Postój – miejsce, w którym pielgrzym może legalnie usiąść lub położyć się (co zwykle kończy się natychmiastowym zaśnięciem); zawsze trwa za krótko i często jest opanowany przez mrówki;

Proporzec – swego rodzaju „identyfikator” niesiony na czele grupy razem z krzyżem;

Przewodnik – jak nazwa wskazuje, przewodzi grupie; prawie zawsze jest to ksiądz, który musi wykazać się dużym hartem ducha i charyzmatyczną osobowością; duchowy i organizacyjny kierownik grupy, ma ostatnie słowo w każdej sprawie;

Radiotechnik – opiekuje się tubami i tym podobnym sprzętem grupy; to zaszczytna funkcja, ba nasze tuby są obiektem podziwu i zazdrości wszystkich;

Różaniec – najlepszy sprzęt ułatwiający modlitwę; należy go zabrać i intensywnie używać;

Samochód – patrz paka; poza tym jest to również obiekt, pod który można się dostać, jeśli lekceważy się autorytet porządkowych;

Sanitariat – punkt pierwszej pomocy medycznej na każdym noclegu; pracują w nim pielęgniarki grupy; nie należy nadużywać ich ofiarności, za to należy się odwdzięczać (ponieść plecaczek w czasie marszu, itp.);

Sen – na pielgrzymce artykuł wyraźnie deficytowy; nie ma szans na opracowanie planu prowadzącego do uzupełnienia niedostatków w tym zakresie;

Siostra – rodzaj żeński pielgrzyma; można się tak zwracać do każdej niewiasty, nawet do własnej żony;

Skarpetki – obiekty wdzięcznie powiewające na wietrze na pielgrzymich plecaczkach; wiele osób unika prania i suszenia ich w ten sposób chodząc bez, co zapobiega odparzeniom ale nie umożliwia doszorowania stóp przez najbliższy miesiąc;

Śpiwór – ulubione miejsce pielgrzyma, zwłaszcza rano; właściwie nie da się bez niego pielgrzymować;

Szyk – kolejność grup w marszu ustalana przez kierownika pielgrzymki; codziennie prowadzi inna grupa; trzymanie się swojego miejsca w szyku zapobiega konfliktom z pilotem;

Śpiew – dyscyplina obowiązkowa, dzięki czemu grupa słynie z muzykalności;

Śpiewnik – uzupełniane co roku, małe książeczki z zestawem pieśni na całą drogę;

Talk – produkt farmaceutyczny dosyć pożyteczny gdy ktoś ma skłonności do odparzeń; warto mieć przy sobie i używać profilaktycznie;

Tuba – sprzęt nagłaśniający, przez który nagłaśnia się muzycznych, przewodnika i wszystkich, którzy chcą powiedzieć kilka słów do mikrofonu;

Trupiara – pieszczotliwa nazwa nadana samochodowi służb medycznych; jeżdżą nim ofiary pielgrzymkowych dolegliwości – zasłabnięć, ukąszeń owadów, zatruć, kontuzji, itp.; atmosfera jest tam niezbyt przyjemna; nie nadają się na środek lokomocji, bo siostry są prawdziwymi pogromczyniami symulantów;

Wapno – środek, którym na pielgrzymce leczy się niemal wszystko; wiele osób zażywa je profilaktycznie codziennie(podobno chroni przed asfaltówką); w „trupiarze” nader często podawane dożylnie, zatem lepiej się tam często nie kręcić;

Wianek – często spotykana ozdoba głowy pielgrzyma, robiona w czasie marszu i postojów z ziela zebranego w przydrożnych rowach;

Witaminy – zażywanie ich wzmacnia przekonanie, że jest się zdrowym i pełnym energii; to się nie zawsze sprawdza w praktyce, ale podnosi na duchu;

Znaczek pielgrzymkowy – noszenie go jest absolutnie obowiązkowe;

SŁOWNIK PIELGRZYMA
Tagi:        

Dodaj komentarz