Według relacji św. Cyryla Jerozolimskiego z około 348 r. drzewo Krzyża świętego podzielono na drobne relikwie dla „całego świata”, znaczne partykuły umieszczając w Hagia Sophia w Konstantynopolu i bazylice Santa Croce di Gerusalemme w Rzymie. Małe fragmenty drzewa Krzyża cieszyły się w okresie średniowiecza wyjątkową czcią i szacunkiem. Na znak zwycięstwa chrześcijaństwa nad pogaństwem lub herezjami, partykuły przekazywano władcom i narodom. Wierni, w swej pobożności dokonywali także jak gdyby osobistego elevatio crucis (tj. podwyższenia krzyża) poprzez oprawianie relikwii w kosztowności, czego przykładem może być pierścień św. Makaryny, lub umieszczanie szczątków w pektorałach biskupich. Przykładem takiego rozumienia elevatio crucis może być również elbląski relikwiarz Krzyża świętego, czczony pierwotnie w kościele zamku krzyżackiego, a od 1454 r. w naszym kościele.

Relikwie Krzyża Świętego
Relikwie Krzyża Świętego, fot. M. Jaworski

Lekcją, jak trwać w misterium elevatio crucis, a więc dopełniać cierpień Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół może być dla nas wspomnienie Matki stojącej pod Krzyżem. Strofy dobrze nam znanej sekwencji Stabat Mater Dolorosa (Stała Matka Boleściwa) ukazują nam na przykład nie tylko cierpienie i boleść Najświętszej Dziewicy, ale są także prośbą każdego z wierzących o współudział w poniżeniu, ranach i śmierci Chrystusa: Matko coś miłości zdrojem, Przejmij mnie cierpieniem swoim, Abym boleć z Tobą mógł. Bym z Chrystusem konał razem, Męki Jego był obrazem, Rany Jego w sobie czuł.

Do prośby tej, nawiązuje również życie świętych i błogosławionych, którzy naśladując Chrystusa i Jego Matkę, przyjęli w swym sercu tajemnicę Krzyża, dokonując jednocześnie swoim „tak” dla cierpieniaduchowego elevatio crucis. Dlatego Kościół przypomina w ciągu roku liturgicznego rany Krzyża  w życiu św. Franciszka z Asyżu, mądrość Krzyża w drodze św. Jana kapłana  i doktora Kościoła, czy też św. Edytę Stein – Benedyktę od Krzyża, i innych jeszcze prawdziwych uczniów Chrystusa, ponieważ chwalebne Drzewo Krzyża zajaśniało w nich i stało się drogowskazem i światłem dla pozostałych dzieci Kościoła.

Źródło: diakon Sławomir Milde, Elevatio crucis w liturgii i pobożności ludowej Kościoła, Olsztyn 2014.

KRZYŻ – LITURGIA, POBOŻNOŚCI LUDOWA I MOJE ŻYCIE
Tagi:        

Dodaj komentarz